επικό θέατρο [ουσ. ουδ., επίθετο]

"The dramatic theatre's spectator says: Yes, I have felt like that too – Just like me – It's only natural – It'll never change – The sufferings of this man appal me, because they are inescapable – That's great art; it all seems the most obvious thing in the world – I weep when they weep, I laugh when they laugh.

The epic theatre's spectator says: I'd never have thought it – That's not the way – That's extraordinary, hardly believable – It's got to stop – The sufferings of this man appal me, because they are unnecessary – That's great art: nothing obvious in it – I laugh when they weep, I weep when they laugh."

«Ο θεατής του δραματικού θεάτρου λέει: Ναι, το έχω νιώσει κι εγώ αυτό. Ακριβώς όπως εγώ. Είναι απολύτως φυσικό. Έτσι θα είναι πάντα. Τα βάσανα αυτού του ανθρώπου με συγκλονίζουν, γιατί είναι αναπόφευκτα. Αυτό είναι μεγάλη τέχνη· όλα μοιάζουν αυτονόητα. Κλαίω όταν κλαίνε, γελώ όταν γελούν.

Ο θεατής του επικού θεάτρου λέει: Ποτέ δεν θα το φανταζόμουν. Δεν γίνονται έτσι τα πράγματα. Είναι πρωτάκουστο, σχεδόν απίστευτο. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Τα βάσανα αυτού του ανθρώπου με συγκλονίζουν, γιατί δεν είναι αναγκαία. Αυτό είναι μεγάλη τέχνη· τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Γελώ όταν κλαίνε, κλαίω όταν γελούν.»

Αναφορά

«Στοὺς πρακτικοὺς πειραματισμούς μου, συνήθως διάλεγα σὰν παράδειγμα τέλεια ἁπλοῦ, «φυσικοῦ» ἐπικοῦ θεάτρου ἕνα ἐπεισόδιο σὰν αὐτὰ ποὺ ὁ καθένας μας μπορεῖ νὰ δεῖ στὴ γωνιὰ τοῦ δρόμου: ἕνας αὐτόπτης μάρτυρας δείχνει σὲ μερικοὺς ἄλλους πῶς ἔγινε ἕνα τροχαῖο ἀτύχημα. Τὸν μάρτυρα ἀποδῶ καὶ πέρα θὰ τὸν λέμε «ἀφηγητή», γιὰ τὴν εὐκολία μας. Οἱ παριστάμενοι ἴσως νὰ μὴν εἶδαν καλὰ τί ἔγινε, ἢ καὶ νὰ μὴ συμφωνοῦν μὲ τὴν ἐκδοχή του. Μπορεῖ νὰ «βλέπουν ἀλλιώτικα τὰ πράγματα». Τὸ βασικὸ εἶναι ὅτι ὁ ἀφηγητὴς τοὺς «παρουσιάζει» (ὑποδύεται) τὴ συμπεριφορὰ τοῦ ὁδηγοῦ ἢ τοῦ θύματος, ἢ καὶ τῶν δύο, μὲ τέτοιον τρόπο, ποὺ οἱ παριστάμενοι νὰ μπορέσουν νὰ μορφώσουν γνώμη γιὰ τὸ ἐπεισόδιο. […] Τὸ Ἐπικὸ Θέατρο θέλει νὰ θέσει σὰν ἀρχικό του πρόπλασμα τὴ σκηνὴ τοῦ δρόμου, δηλαδὴ νὰ ξαναγυρίσει σ᾿ αὐτὸ τοῦτο τὸ ἀρχέτυπο, τὸ «φυσικό» θέατρο, ποὺ εἶναι μιὰ ἐπιχείρηση κοινωνικῆς μορφῆς, ποὺ οἱ πηγές της, τὰ μέσα καὶ οἱ σκοποί της εἶναι πρακτικοὶ καὶ γήινοι, τοῦ κόσμου τούτου. […] Ἀντικειμενικὸς σκοπὸς τῆς ἀναπαράστασης εἶναι νὰ μᾶς διευκολύνει νὰ μορφώσουμε γνώμη γιὰ τὸ ἀτύχημα. Δηλαδὴ νὰ ἀντιδράσουμε ἀπέναντί του».

«Το Επικό Θέατρο εκτυλίσσεται με διαδοχικές παρωθήσεις, παρόμοια με τις εικόνες μιας κινηματογραφικής ταινίας. Η βασική του μορφή είναι εκείνη του σοκ, κατά το οποίο έρχονται σε αντίθεση οι ξεχωριστές, σαφώς διακριτές, καταστάσεις του έργου. Τα τραγούδια, οι επιγραφές, οι συμβάσεις των χειρονομιών ξεχωρίζουν τη μία κατάσταση από την άλλη. Έτσι προκύπτουν διαλείμματα που τείνουν να διαλύσουν την ψευδαίσθηση του κοινού, εξουδετερώνοντας τη διάθεσή του για συγκινησιακή ταύτιση. Αυτά τα διαλείμματα αποβλέπουν στο να πάρει το κοινό κριτική στάση (απέναντι στη συμπεριφορά των προσώπων και απέναντι στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται στη σκηνή)».

"DRAMATIC THEATRE / EPIC THEATRE plot / narrative implicates the spectator in a stage situation / turns the spectator into an observer, but wears down his capacity for action / arouses his capacity for action provides him with sensations / forces him to take decisions experience / picture of the world the spectator is involved in something / he is made to face something suggestion / argument instinctive feelings are preserved / brought to the point of recognition the spectator is in the thick of it, shares the experience / the spectator stands outside, studies the human being is taken for granted / the human being is the object of the enquiry he is unalterable / he is alterable and able to alter eyes on the finish / eyes on the course one scene makes another / each scene for itself growth / montage linear development / in curves evolutionary determinism / jumps man as a fixed point / man as a process thought determines being / social being determines thought feeling / reason"

«ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ / ΕΠΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ πλοκή / αφήγηση εμπλέκει τον θεατή σε μια σκηνική κατάσταση / καθιστά τον θεατή παρατηρητή, αλλά εξαντλεί την ικανότητά του για δράση / αφυπνίζει την ικανότητά του για δράση του προσφέρει αισθήσεις / τον αναγκάζει να πάρει αποφάσεις εμπειρία / εικόνα του κόσμου ο θεατής εμπλέκεται σε κάτι / ο θεατής τίθεται απέναντι σε κάτι υποβολή / επιχειρηματολογία τα ενστικτώδη συναισθήματα διατηρούνται / οδηγούνται στη γνώση ο θεατής βρίσκεται μέσα στα πράγματα, μοιράζεται την εμπειρία / ο θεατής στέκεται απ' έξω, μελετά ο άνθρωπος θεωρείται δεδομένος / ο άνθρωπος είναι αντικείμενο έρευνας είναι αμετάβλητος / είναι μεταβλητός και ικανός να μεταβάλει το βλέμμα στην έκβαση / το βλέμμα στην πορεία η μία σκηνή γεννά την άλλη / κάθε σκηνή αυτοτελής ανάπτυξη / συνάρμοση [μοντάζ] γραμμική εξέλιξη / σε καμπύλες εξελικτική αιτιοκρατία / άλματα ο άνθρωπος ως σταθερό σημείο / ο άνθρωπος ως διαδικασία η σκέψη καθορίζει το είναι / το κοινωνικό είναι καθορίζει τη σκέψη συναίσθημα / λόγος»